Een verkleed begin

Ongeveer 1 jaar geleden zat ik aan de geërfde naaimachine van mijn moeke. En dat voelde echt goed. Ook al was het behoorlijk stressen...het was vooral heel leuk!

Ik had het in mijn hoofd gekregen om de carnavalsoutfit van mijn kinderen zelf te maken. Niet omdat ik niets vond, maar gewoon het kriebelde...

En nu ik terugkijk en denk aan toen, besef ik dat het een begin was van een blijvende kriebel. Een kriebel om iets te maken dat er eerst niet was.

Elsa en Rapunzel dus... "Met mooie haren hé mama en bloemetjes erin." "Met sneeuwvlokjes en glitter". 

Het meedenken over hun verkleedkleren i.p.v. gewoon kiezen vonden ze super. De ideetjes die mama pinde werden bekeken, afgewezen, aangepast,... 

Leuk samenwerken vond ik het! 

We kozen voor verkleedkleren onder hun jas, maar ook een verkleedschortje voor erover. Want hoe spijtig toch dat die mooie kleren vaak verstopt gaan onder een dikke jas. 

Dit was het resultaat:

En ik ben er nog steeds heel blij mee. Vooral ook omdat mijn 2 meisjes tegen iedereen met veel trots verkondigden dat hun mama het had gemaakt. *glunder glunder*.

De nacht voor carnaval begaf de machine het. Net de laatste steken genaaid, daar had zeker ons moeke voor gezorgd.  Maar de kriebel bleef en dus kocht ik een nieuwe.

Nu een jaar later... Opnieuw samen zoeken, pinnen, bedenken en creëren. 

Met iets minder stress... Met nog steeds enorm veel plezier.

Maken jullie ook zelf de carnavalskleren?